Sabahın erken saatlerinde Yenimahalle’ye doğru yola çıktığımızda hava hafif serindi; camdan içeri süzülen ışık, gelinliğimin eteklerinde dans ediyordu. Mehmet ile yıllardır konuştuğumuz o gün nihayet gelmişti. Trafik, son kontroller, telefonun bir anlık çalması… Hepsi vardı ama içimde garip bir huzur vardı. Çünkü biliyordum ki, bu akşamın her detayı için bir ekip düşünülmüştü; biz sadece orada olacaktık. Ankara düğün
Myron Garden’ın girişine yaklaştığımızda yeşilliklerin arasından süzülen ışıkları gördük. Vale ekibi arabayı alır almaz kapım açıldı; o küçük jest bile “Hoş geldiniz, artık sizin gününüz” der gibiydi. Ayşe elini bana uzattı, gülümsedi; ben de nefes aldım. Gelin arabasından inerken etrafımız sessiz değildi ama telaş da değildi. Uzakta, bahçenin derinliklerinden gelen keman nağmeleri duyuluyordu. Misafirlerimiz henüz tam toplanmamış olsa bile mekan bize “karşılama” demeye başlamıştı bile.
İçeri adım attığımızda mutluluk danışmanımız bizi karşıladı. İlk cümlesi “Nasılsınız, her şey yolunda mı?” oldu; basit bir soru gibi duruyor ama o gün her şeyin yolunda olup olmadığını gerçekten merak eden bir ses tonu vardı. Gelin villasına yönlendirildik. Orada ayna ışıkları, ferah oda, pencereden görünen bahçe… Ayşe saçının son telini düzeltirken ben damatlığımı giydim. Birbirimize bakıp sustuk; konuşmaya gerek yoktu. O an, düğünün en sakin ve en gerçek dakikalarından biriydi.
Misafirler gelmeye başladıkça bahçe canlandı. Kapıda trio eşliğinde karşılama duyduk; tanıdık yüzler, sarılmalar, gözlerdeki mutluluk… Bir yandan fotoğrafçımız bizi doğal köşelere çekti: çiçekli yollar, gün batımına doğru altınlaşan ağaçlar, arkada usulca yanan ışıklar. “Poz verin” demeden önce zaten gülümsüyorduk; mekan bunu kolaylaştırıyordu.
Nikah anımızda çiçekli takın altında dururken rüzgâr hafifçe gelinliği kaldırdı. Ayşe’nin sesi titremedi; benim elim titremedi. Sadece kalbim hızlı attı. Etraftaki yeşillik, beyaz güller, misafirlerimizin sessizce izlemesi… Her şey bir araya gelmişti. Fotoğraf kareleri değil, o anın kendisi aklımda kaldı.
Akşam yemeği başladığında masaların düzeni, ışıkların sıcaklığı, tabaklardan yükselen buhar… Her şey planlandığı gibi akıyordu. Davul zurnanın ritmi gelince salon değil, bahçe adeta nefes aldı; halay, kahkaha, dans… DJ devreye girince genç kuzenler pisti doldurdu, ama biz de ortada kaldık. Ayşe’nin eli hâlâ elimdeydi; gece ilerledikçe yorgunluk değil, mutluluk büyüdü.
Gece sonunda arabaya binerken arkamıza baktık. Işıklar hâlâ yanıyordu, ağaçlar hâlâ oradaydı, o gün orada evet demiştik. Myron Garden bizim için sadece bir mekan olmadı; gelişimizden karşılamaya, villadan nikaha, müzikten vedaya kadar her adımda “sizin için” hissettiren bir gün oldu. Yıllar geçse de albüme bakmadan önce aklımıza gelecek olan şey bu: Yeşilliklerin içinde, sevdiklerimizle, huzurla ve coşkuyla geçen bir düğün gecesi.